Opowieść prawdziwa...
Potwór z Loch Ness
Co to?
To jest to słynne zdjęcie potwora.
Ale jest fałszywe.
Skąd wiesz? Wygląda autentycznie.
Fałszywe jak nic.
Oczywiście. Każdy to wie.
Hola, synu. Za tym zdjęciem kryje się więcej, niż dostrzega oko.
- Czyżby? - Jeśli chcecie poznać prawdę...
Tak. Ja chcę.
- Fajnie będzie. - Daj spokój.
Musimy wrócić do okresu II wojny światowej.
Niemcy podbili całą Europę
i znajdowali się jakieś 200 km od wybrzeża.
Musicie poznać młodego chłopca,
który nazywał się Angus MacMorrow.
Chłopca bardzo ciągnęło do wody,
ale równocześnie potwornie się jej bał.
Wiesz co, Angus?
Strefa pływów to dziwne, zaklęte miejsce.
Widzisz te małe pięknoty?
To są magiczne stworzenia.
- Nie! - Tak.
- Lepiej w to uwierz. - Mogę to zatrzymać, tatusiu?
Tak. Ale nie mów mamie.
Ona uważa, że nie powinno się zakłócać porządku rzeczy.
Angus.
Angusie MacMorrow, co ty wyprawiasz?
- Przepraszam. Już idę. - Bezsprzecznie.
Myślałam, że się utopiłeś.
A ty nawet nie wszedłeś do wody.
UWAGA
NIEZAREJESTROWANIE ŁODZI RYBACKICH
GROZI KONFISKATĄ
Ten kawałek, poproszę.
- Dziękuję. - Na razie.
Do zobaczenia, Archie.
Będzie dziś padać, pani MacMorrow.
Ma pan rację, panie McCowan.
Przypomnij mi, że Clyde ma przegonić bydło na pole niżej.
Zaniosę wiadro do warsztatu.
Pośpiesz się. Masz mi pomóc przy podwieczorku.
- Clyde. - Tak?
Możesz przegonić bydło na niższe pole?
Pewnie. Nie mam nic lepszego do roboty.
Mamusiu, spójrz, co mam.
- Skąd je wzięłaś? - Ochotnicy dostali po 4 pomarańcze.
Nie jadłam pomarańczy od Bóg wie kiedy.
Jak było nad morzem? Angus dobrze się bawił?
Angus i zabawa?
KWIECIEŃ 1942 - MAJ - CZERWIEC
LIPIEC - SIERPIEŃ - WRZESIEŃ
Koniec służby!
Angus! Chodź już.
Obiecałeś pomóc przy podwieczorku.
Półwysep Malajski został opanowany.
Prowadzimy ciężkie walki na Pustyni Libijskiej,
gdzie być może rozegra się kolejna poważna bitwa.
Przyszłość ludzkości
zależy od naszych działań wojennych.
Jak dotąd nie zawiedliśmy. Teraz też nie zawiedziemy.
Z uporem przemy do przodu...
Kurka wodna.
Nie bój się. Chodź.
Proszę. Jedz.
Świetnie.
Chodź.
Świetnie.
Dobrze.
Grzeczny chłopiec.
Nie bój się.
O nie.
GAZA CHIRURGICZNA
Proszę.
Nie martw się. Zajmę się tobą.
Angus.
Angus? Pora spać.
Ile razy mam cię wołać?
Rany.
Ruszać się!
Co to?
Może jest z nimi tata.
Poczekajcie.
- Wiesz coś o tym? - Nie.
- Po coś tu przyjechali. - Pewnie tak.
Przepraszam.
Witam.
Kapitan Thomas Hamilton, 12. Pułk Artylerii Królewskiej.
Jesteśmy gotowi?
Gosposia, pani MacMorrow, wszystkim się zajmuje.
- Czyżby? - Tak. Jest w pobliżu?
Ja jestem Anne MacMorrow.
Przepraszam panią.
Kwatera pewnie pani nie powiadomiła. Zostaniemy tu zakwaterowani.
Jak to?
Nie mamy żadnej służby.
Kiedy Lord Killin wstąpił do RAF-u, zostało tu tylko kilka osób.
Nie liczymy na podwieczorki.
Tylko oficerowie zostaną zakwaterowani w domu.
Reszta moich ludzi rozbije się na zewnątrz.
Obawiam się, że będę potrzebować zgody Lorda Killina.
Oczywiście.
- Wormsley? - Tak jest!
Od lorda. Jesteśmy przyjaciółmi. Studiowaliśmy razem w Oxfordzie.
Dobrze.
Ale nasze spiżarnie nie są zbyt dobrze zaopatrzone.
Ministerstwo Wojny zapewnia nam zaopatrzenie.
A ponadto mamy w pułku kilku myśliwych.
To są wyszkoleni zabójcy.
Szkocja stała się linią frontu.
- Kapitanie. - Żołnierzu.
Niemieckie okręty podwodne są wszędzie.
Jesteśmy.
Wspaniale. Tak.
Jak uroczo.
To wszystko dla waszego bezpieczeństwa.
- Goldman? - Jesteśmy wdzięczni.
Czy to postęp niemieckich wojsk?
Śledzisz piechotę, prawda?
Nie bój się. Jesteśmy na nich przygotowani.
- Chodźcie. - Tak jest.
Postawcie biurko tutaj.
Kirstie, Angus, zmykajcie.
Nie chcemy odciągać naszych gości od ich obowiązków.
Umiesz utrzymać sekret?
Czy to nie ekscytujące? Żołnierze w naszym domu.
- Obiecaj, że nikomu nie powiesz. - O czym ty paplasz?
- Obiecaj, że nie powiesz mamie. - Mur beton. O co chodzi?
Nie wiem.
HISTORIA NATURALNA WOODA
Hej! To buty taty. Zostaw.
Niegrzeczny chłopiec. Nie możesz ich jeść.
Ale pewnie jesteś głodny.
Co to? Churchill.
Wystarczy.
- Kim pan jest? - Sierż. Wallace Strunk.
12. Pułk Artylerii Królewskiej. Pierwszy kucharz baterii.
Churchill, maskotka pułku.
- Dzieciom wstęp wzbroniony. - Chciałem coś przekąsić.
Prowiant dajemy po okazaniu pisemnego rozkazu.
Masz dokumenty?
Więc wynocha.
Kto jest synkiem tatusia? Dobry chłopiec. Dobry Churchill.
- Jeszcze tu jesteś? - Wyniosę śmieci.
Ruszaj się więc.
Kto jest najlepszym żołnierzem w pułku? Mój Churchillek.
Dobry piesek. Pocałuj tatusia. Jeszcze raz.
Halo?
Gdzie jesteś?
Gdzie się chowasz?
Ależ z ciebie przebiegły diabełek, chłopcze.
Jeśli jesteś chłopcem.
Jak by cię tu nazwać?
Crusoe. Uwięziony na wyspie.
Dobrze, Crusoe. Zobaczmy, co z ciebie za zwierz.
Nie.
Mam cię.
Może jesteś ssakiem.
Gdzie się urodziłeś, tatusiu?
Urodziłem się i wychowałem na brzegu Loch Morar.
Ludzie bajali o potworze zamieszkującym jezioro.
Ludzie widywali czasem takie stworzenia.
Czasem w morzu, ale częściej w jeziorze.
Kiedy byłem mały,
strasznie chciałem go zobaczyć.
Kiedy byłem mały...
To były straszne czasy.
Dzieci, żony i matki na całym świecie
pozostawione samym sobie.
Mężczyźni poszli na wojnę, a wielu nie wróciło.
To mała wioska w dalekiej Szkocji,
ale na wojnie zginęło 20 tutejszych.
Ale może nudzę was moją opowieścią?
Nie. Proszę kontynuować.
Jeśli nalegasz.
Angus był jak każdy mały chłopiec.
Chciał, żeby tata wrócił do domu.
Ale miał też inny problem.
Crusoe, wszystko zjadłeś. Wychodź. Będziesz chory.
Grzeczny chłopiec. Przepraszam.
Jesteś cały wyschnięty.
Spodoba ci się to.
Lepiej, co?
- Popatrz na to. - O tak.
Wskakuj. Kolejna tłuścioszka.
Pięknota.
- Tak. - To będzie mój lunch.
Co oni robią na tym wzgórzu?
To tajna misja. Wypatrują okrętów podwodnych.
Jeśli jest tajna, to skąd o niej wiesz?
- Mam swoje kontakty. - Tak.
Wejdź w kontakt z wiosłami. Wyciągnij więcej ryb.
Zasalutować.
Spocznij.
Mapa?
- Idealnie. - Niesamowity widok.
HMS Royal Oak został storpedowany przez niemiecki okręt podwodny
w zatoce Scapa Flow niecałe 200 km stąd.
Zginęło 833 marynarzy.
Nie jesteśmy tu dla widoków, Wormsley.
Tak jest!
Nie popełniajcie tego błędu.
To jest linia frontu.
Przestudiowałem postępy wojsk niemieckich.
Jeśli na nas napadną, to zaatakują stąd.
To najgłębsze jezioro w Szkocji. Idealne dla transportowców.
Ale najpierw przyślą na zwiady okręty podwodne.
Czy nie zatrzyma ich stalowa siatka?
Siatka zostanie ściągnięta,
aby umożliwić transport wodny...
...i żeby wpuścić ich okręty.
Następnie podniesiemy siatkę
i zniszczymy ich.
Chciałbym pływać tak jak ty. Nie bać się.
Stój!
Co ty, do cholery, wyprawiasz?
- Co się stało? - Łapy przy sobie!
Nie waż się tego dotykać.
O nie.
Pójdę już, bo napytam sobie biedy.
Uważaj, jak jeździsz.
Gdzie się tego uczyłeś? W wesołym miasteczku?
Wiesz, do czego służy lusterko wsteczne?
- Żeby widzieć, gdzie się jedzie. - To był wypadek.
Wystarczy, Clyde.
Ładna sztuka.
Kto to?
Uciekł.
Widzieliście te ciężarówki na wzgórzu?
Spóźniłeś się.
Nie mów tak głośno.
To podobno tajna misja. Ściśle tajna.
Powiem ci coś, Jimmy.
Gdyby była taka tajna, to ty nic byś o niej nie wiedział.
- To okrutne. Bardzo okrutne. - Tak.
- Dobry wieczór. - Dobry.
- Co podać? - Dużego McEwan'sa.
Będzie padać.
Możliwe.
Nie jest pan z wioski. Służy pan w artylerii?
Jesteśmy na miejscu. To nasz drugi dom.
Słyszeliście, co mówił kapitan? "Jesteśmy na linii frontu".
Myślałby kto.
Jesteśmy tu, żeby synalek tatusia nie zrobił sobie
czasem kuku na wojnie.
To wy jesteście od armaty nad jeziorem.
- Zgadza się. - Zatopiłaby okręt podwodny?
Jednym strzałem.
- Czego się napijesz? - Duże piwo.
A ja whisky. Co tam macie?
Przeładuj, ognia.
Koniec służby!
Angus, musimy porozmawiać.
Pani MacMorrow?
- Z kim mam przyjemność? - Nazywam się Lewis Mowbray.
A tak. Złota rączka.
Spóźnił się pan o 2 dni.
Zgadza się.
Ja...
Byłem...
Proszę zacząć od sprzątnięcia warsztatu.
Trzeba spakować te wszystkie książki i muszle,
wykresy, itd.
Ma być tu pusto. I...
Mój syn trzyma tu chyba jakieś zwierzę.
Nie może trzymać zwierząt, więc...
- Poradzi pan sobie? - Tak.
I w naszym domu nie pije się, panie Lewis.
Tak, proszę pani. Proszę...
Jestem Mowbray.
Tak.
O nie.
Nie! Nie! Nie!
Co pan wyprawia? Dlaczego opróżnił pan beczkę?
- Czy coś w niej było? - Tylko woda. Czego szukasz?
Niczego. Pamiętałby pan, gdyby to zauważył.
Nic nie widziałem.
Kim pan jest?
Pani MacMorrow mnie zatrudniła do pomocy.
To będzie mój warsztat.
Nie chcę, żebyś się tu kręcił. Zrozumiano?
To warsztat mojego taty. Jest na wojnie.
- Nie może pan... - Chłopcze!
Kiedy twój tata wróci, może robić, co chce.
Ale na razie warsztat jest mój
i chcę tu zostać sam. Rozumiesz?
Czy jasno się wyraziłem?
Crusoe?
Crusoe, wyjdź.
Gdzie się chowasz?
Ma pan ogień?
Dziękuję.
Niesamowite okolice.
Jest pan stąd?
Pochodzę z Dornoch.
Kapitan Thomas Hamilton.
Miło pana poznać.
A pan to...?
Mowbray. Lewis Mowbray.
Pewnie odbył pan już służbę?
Crusoe, wyjdź, proszę.
Wychodź.
Miłego wieczoru, Mowbray.
Gdzie jesteś? Gdzie poszedłeś?
Crusoe, gdzie się podziewasz?
Sierżancie Strunk!
Niegrzeczny pies.
Możesz być i Lordem Szambelanem, ale nie dam zniszczyć kuchni.
Przepraszam. Nie wiem, co w niego wstąpiło.
Ciszej, głupi kundlu!
Crusoe, nie!
- Stój. Wracaj. - Nie. To straszne.
- Nic ci nie zrobi. Uwierz mi. - Ohyda.
- Nic ci nie zrobi. - Co to jest?
Nie wiem, wykluł się z jajka. Próbowałem ci powiedzieć.
Kurka wodna.
Aleś wyrósł.
Kiedy tak urosłeś?
Myślałem, że się zgubiłeś.
Jest bardzo miły. Prawda, że jesteś?
Angus, mama się wścieknie.
Nie waż się jej powiedzieć. Kirstie, proszę.
On mnie potrzebuje. Jestem jego jedynym przyjacielem.
Uratowałem mu życie.
Biedny maluszek.
Nie powiesz?
- Przysięgnij. - Nie przysięgam.
Ale nie pisnę słówka.
Dobra z ciebie siostra.
Co 10 minut...
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Przepraszam. - Nie ma sprawy. Proszę wejść.
Proszę.
Świetnie się pan spisuje, panie Lewis.
Dziękuję. Proszę mi mówić Mowbray.
A tak.
Wie pan, że łazienka gościnna nie działa od trzech dni?
Zaraz się tym zajmę.
Przyniosłam ubrania. Mojego męża.
Chyba nosi pan ten sam rozmiar. Może się panu przydadzą?
Nie będzie ich potrzebował, kiedy wróci do domu?
Nie wróci, panie Mowbray.
Jego okręt zatonął. Prawie rok temu.
Bardzo mi przykro.
Ale...
Pani syn mówił, że...
Angus ma mętlik w głowie.
Mętlik?
Tak.
Mam dużo pracy. Chce je pan?
Tak. Dziękuję.
Tak.
Dzięki.
Musiałaś go zamienić w mumię?
Robiło się za głośno. Ktoś by usłyszał.
Ciszej, Crusoe!
Kto tam?
Mam naprawić toaletę.
- Korzystamy z niej. -Obydwoje?
Ale chyba nie działa.
Co to za hałas?
Mam kaszel.
Trzymacie tam jakieś zwierzę?
Wpuśćcie mnie albo powiem o tym waszej mamie.
- Nie. - Wpuśćcie mnie.
Posłuchajcie. Mam tu robotę.
Wasza mama powiedziała, że toaleta nie działa...
Co to?
Wykluł się z jajka, które znalazłem nad jeziorem. Ma na imię Crusoe.
Co to jest, na Boga?
Jest bardzo miły.
Jezus, Maria, Józefie Święty.
- Prawie umarł, jak się wykluł. - Prawie odgryzł mi rękę.
Uważa mnie za swojego tatę.
Zastanawiam się...
- To chyba niemożliwe. - Co jest niemożliwe?
Wygląda jak...
- Jak cholerny koń wodny. - Co?
To fantazja. Celtycka legenda.
Podobno są najrzadszymi ze wszystkich stworzeń.
Może żyć tylko jeden wodny koń na świecie.
Kiedy ten jeden się zestarzeje, składa jajo i umiera.
- Crusoe to dziewczyna? - Nie.
Zarówna dziewczyna, jak i chłopak.
Jest mamą i tatą dla jajka.
Stary koń morski umiera zanim nowy się wykluje,
więc nowy przychodzi na świat jako sierota.
To smutne.
Ale to jednak niesamowite, prawda?
Angus! Kirstie!
Proszę nic nie mówić. Każe się go pozbyć.
Angus?
Pomoże nam pan?
Prosicie, żebym oszukał waszą matkę.
Angus? Kirstie?
- Co ty tam robisz? - Pomagam naprawiać rury.
A od kiedy to interesujesz się hydrauliką?
- Nie można mu teraz przerywać. - Co takiego?
Hydraulika jest jak operacja.
Jeden błąd oznacza śmierć.
Pan Lewis zidentyfikował problem.
Mogę ci wyjaśnić. On...
Zawsze miałem smykałkę do hydrauliki.
To geniusz.
A ty mu pomagałeś, Angus?
Tak...
- Podawałem narzędzia. - A ty, Kirstie?
Przyszłam po Angusa. Pokażę mu podręcznik obrony cywilnej.
Trochę się tu tłoczno zrobiło. Zmykajcie. Świetnie się spisałeś.
Pa.
To rury.
Bąble powietrza tak hałasują.
Angus był bardzo pomocny.
Już pan to mówił.
O rany. Przepraszam. To...
Lekarz mówił, żebym nie jadł podrobów na śniadanie.
Chodzi o to, że...
Struktura jelit i łoju... Nie może...
Dziękuję. Obrazowo to pan wyjaśnił.
Zamknij pysk. Przez ciebie omal nie wyleciałem z roboty.
Łazienka będzie działać już wieczorem.
Cudownie.
Czy pozwoli mi pani zaprosić się jutro na kolację?
Jako wyraz wdzięczności.
Tylko oficerowie i pani, jako gość honorowy.
Dziękuję bardzo. Chętnie.
Świetnie. Może o 8?
Co zrobimy?
Trzeba go jakoś wyprowadzić z domu.
- Ale gdzie zamieszka? - W jeziorze.
Nie! Chcę, żeby Crusoe został. Jest mój!
Nie może spędzić całego życia w misce klozetowej.
- Może zostać ze mną. - Czymkolwiek jest,
powinien pływać na wolności.
W jeziorze jest mnóstwo łososi
i dużo wody, w której może rosnąć i pływać.
- Chcesz dla niego dobrze, tak? - I dlatego zostanie ze mną.
Przepraszam. Pani MacMorrow.
Czy ktoś ma ochotę na szampana?
- Dziękuję. - To było świetne.
Wspaniale. Ostania zmiana...
Pani MacMorrow, wygląda pani cudownie.
W Szkocji mówimy, że to koszałki opałki.
Przedstawię panią.
Lubię patrzeć na mężczyzn przy pracy.
- Spokojnie. - Nie zasługujemy na to?
Panowie.
Za króla, pułk...
...i panią domu.
Za króla, pułk i panią domu.
Mówiąc szczerze, nie jestem właściwie panią tego domu,
ale dziś wieczorem mogę pełnić jej honory.
- Dziękuję. - Jest czarująca.
Proszę. Patrz, co mam.
Nie bądź taki zachłanny.
Angus, chodź szybko. Pokażę ci coś śmiesznego.
Wrócę za chwilę.
Nie uwierzysz.
ZEPSUTA
Ładna z ciebie kobitka, Gracie.
Gracie!
Boże. Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
To tylko zabawa.
Gdzie jest pies?
O nie.
Wie pani, czemu zabieram dwie pary spodni na pole golfowe?
Na wypadek, gdybym trafił na dziurę.
Słyszał pan to?
Nie. Może w tym domu straszy?
Nie wierzę w takie bzdury.
Chodź, kundlu.
Na pewno coś słyszałam.
Tak. Tym razem ja też.
Crusoe, nie!
A to co?
Dalej, Crusoe! Uciekaj!
- Zabieraj łapy. - Angus, wracaj!
Crusoe, wracaj!
Panie Lewis, co tu się dzieje?
Przepraszam, jestem Mowbray.
- Co? - Przepraszam.
Pies uciekł, próbowałem go złapać.
Chyba się panu nie udało.
- Zgadza się. - Uważa pan to za zabawne?
Nie, to poważna sprawa.
Nie żartuj pan.
Nie jest pan u siebie. Nie muszę pana słuchać.
Wystarczy.
Niech pan znajdzie Angusa i zabierze go do jego pokoju.
Tak jest.
Crusoe? Wracaj. Będziemy mieć kłopoty.
Lewis, musisz znaleźć Crusoe. Zniknął.
Wiem. Znajdę biesa, a ty idź do swojego pokoju.
- Ale Lewis. - Marsz do łóżka.
Albo twoja mama obu nas powiesi. Idź już.
Gdzie się podziewasz, mały śmierdzielu?
Angus. Obudź się. Znalazłem go.
Nie możemy go włożyć do wanny?
Nie sądzę.
Kurka wodna.
Lewis, wiesz coś więcej o koniach wodnych?
Chyba wujek Lachlan mi o nich opowiedział.
Wiele lat temu pewien podróżnik się zgubił.
Płakał rzewnymi łzami, bo nie mógł znaleźć drogi do domu.
Stracił nadzieję.
I nagle na brzegu jeziora pojawił się...
morski duch. Koń wodny.
Podróżnik nie był głupi. Wiedział, że to stworzenie magiczne
i że może urosnąć w ciągu nocy nawet kilka metrów.
Więc karmił go, głaskał,
prawił komplementy. I w końcu powiedział:
"Właśnie tak się zastanawiałem, przyjacielu,
czy jeśli nie masz jakichś innych zobowiązań,
to czy nie mógłbyś mnie zanieść na grzbiecie na drugi brzeg jeziora?
Pokazać mi drogę do domu?".
I co się stało? Czy wodny koń mu pomógł?
Nie pamiętam.
Co? Wodny koń pomógł mu czy nie?
Słyszałem tę historię bardzo dawno temu.
Albo zaniósł go na drugi brzeg jeziora,
albo pociągnął go na dno po pewną śmierć.
Nie jestem pewny.
Twoja ulubiona przekąska.
Angus, biegnij!
Szybciej. Nie oglądaj się za siebie.
Mowbray.
Jesteś cały przemoczony.
Byłeś na rybach?
Nie. Nurkowałem, żeby zobaczyć te okręty, które zatopicie.
Czyżbyś się naśmiewał z armii?
Nie. Nie naśmiewam się.
Nasze wojska w Europie na liniach frontu
świetnie się spisują.
Trzymaj się z dala od Angusa. Zrozumiano?
Masz na niego zły wpływ.
Czyżby?
Nie wiem, czy jesteś szpiegiem,
dezerterem, czy po prostu tchórzem, Mowbray.
- Ale dowiem się. - Rozumiem.
Nie jesteś na froncie,
bo szukasz dezerterów i tchórzy. Nie jestem żadnym z nich.
Zabieraj tę swoją angielską butę tam,
skąd przyszedłeś.
Trzymaj się z dala od chłopca. Rozumiesz?
Przekąszę coś.
Czekaj.
- I jak? - Całkiem spora.
- Ładna sztuka. - Bierz siatkę.
Nie martw się.
Co najmniej z 10 kilo.
- Święta matko! - Co to u licha?
- To potwór. - To wielka ryba.
To potwór. Z rogami. Diabeł!
Mówiłem, żebyś nie pił od rana.
To tylko duża ryba.
- Gigantyczna! - O nie!
Przetnij żyłkę. Przetnij.
Oszalałeś? To największa ryba, jaką miałem na haczyku. Złapię ją.
- Zatoniemy! - Dobra. Przetnij żyłkę.
Przetnij, bo zatoniemy.
Pośpiesz się. Szybciej!
Widziałeś to?
Widziałem. Cokolwiek to było.
Kapitanie.
Młody człowieku, twoja mama prosiła, żebym znalazł ci zajęcie.
Nie masz celu w życiu, ale ja ci go dam.
Zrobię z ciebie żołnierza.
Lewa! Lewa, prawa, lewa!
Lewa, lewa!
Pośpiesz się. Wojna się skończy, zanim obierzesz tego ziemniaka.
Dobrze, Angus. Włóż w to całe serce.
Lewa, prawa, lewa!
Lewa, lewa. Lewa, prawa, lewa!
Nie przerywaj. Zaraz wrócę.
Dobrze. A teraz następny.
Ten samochód ma lśnić w środku i na zewnątrz.
- Rozumiesz rozkazy? - Tak.
Teraz jesteś w armii. Nie tak się odpowiada oficerom.
- Tak jest. - Dobrze. Do roboty.
Edwards.
Trzeba coś tu położyć.
Musimy mieć pewność, że nie zniszczymy tych terenów.
Głupek.
- Natychmiast. - Ruszaj.
Crusoe!
Gdzie jesteś?
Przepraszam, że mnie tyle nie było.
Nie mogłem się wcześniej wyrwać.
Crusoe!
Gdzie jesteś?
Crusoe?
Święta makrelo.
Witaj.
Uważaj, nie przewróć mnie.
Dobrze cię widzieć.
Czekaj! Nie odchodź!
Crusoe!
Nie jest tak źle. To nawet fajne.
Crusoe!
Co to, Churchill?
Powoli. Stój!
Ciszej. Odejdź. Idź, Crusoe.
Crusoe, idź! Cicho!
Myślałem, że pada, ale gdy spojrzałem w gorę, to był on.
- Nie. - Wielki jak stodoła.
- I co się stało? - Wyciągnąłem rękę: "Teraz, Crusoe,
musisz obiecać że się przywitasz, a nie zjesz mnie".
- Przywitał się czy cię zjadł? - Zjadł mnie.
Tak. Dlatego tu jesteś.
Jak sardynkę.
- Wszystko tam było. - Daj spokój.
Nawet wrak statku.
- Nie. - Tak.
Tak?
I widziałem skrzynię skarbów.
Były w niej pieniądze.
- Ale nie mogłem dosięgnąć. - Tak.
To było niesamowite.
Proszę pani.
Czy... Proszę pani?
- Potrzebuje pani czegoś? - Nie. Dziękuję.
Za co?
Że je pan rozśmieszył.
Nie słyszałam od dawna, żeby Angus się tak śmiał.
- To dobry chłopak. - To prawda.
Też kiedyś go potrafiłam rozśmieszyć.
Może powinna pani spróbować znowu.
Słucham?
Poświęcić mu trochę więcej czasu.
Tak.
- Panie Mowbray. - Proszę mi mówić Lewis.
Skąd ma pan tę bliznę?
Szrapnel.
Prawie oderwał mi rękę.
Byłem artylerzystą na torpedowcu.
Zostaliśmy zaatakowani. Próbowałem zestrzelić samolot.
Obudziłem się w szpitalu.
- Wciąż boli? - To drobiazg.
Miałem szczęście w porównaniu z tymi, którzy...
Dobrze, że nie straciłem ręki.
Z jedną ręką nie mógłbym pracować.
Miałbym jedną złotą rączkę. Przepraszam.
Nie. Przykro mi...
Powie mi pan, co pana kłopocze?
- Poruczniku? - Tak?
Mamy raport na temat tego Mowbraya?
Tak jest. Położyłem go wczoraj na biurku.
Mowbray jest czysty jak łza.
Urodził się i wychował w Dornoch.
Powołany do marynarki w 1939.
Nieposzlakowana opinia.
Ranny w akcji w sierpniu 1940 i zwolniony ze służby.
Można powiedzieć, że to bohater.
- Dziękuję, Wormsley. To wszystko. - Tak jest.
Ta głowa!
I ogon jak krokodyla, tyle że większy.
Opowiadasz tę historię od tygodnia. Za każdym razem inaczej.
- Łuski czy skóra? - Skóra.
Jaki masz w tym interes?
- Interes? - Tak.
To materiał na pierwsze strony gazet.
Czytelnicy Aberdeen Argus chcieliby o tym wiedzieć.
Nikt się nie może dowiedzieć.
Po wojnie przyjadą turyści, będą wycieczki.
Nasze Loch Ness zaistnieje na mapie.
Nie chcę, żeby zaistniało. Zostawmy je tak, jak jest.
Jeśli w Loch Ness jest potwór, świat ma prawo wiedzieć.
Tak.
To idealny dzień.
To bardzo miłe z pana strony, ale nie musi pan.
Chcę, żeby pani i dzieci zobaczyły, jak ważną pracę wykonujemy.
Jeśli to ssak, nie zostanie pod wodą dłużej niż 6 godzin.
Ssak srak. To potwór. Może robić, co chce.
Bądź gotowy. Zbijemy na tym zdjęciu fortunę.
Akurat.
Po pierwsze odcięliśmy drogę dojazdową
aż na sam szczyt.
Aż na szczyt, widzicie?
Sir!
Wiem, że od początku sprawialiśmy tylko kłopot.
Ale będziecie pod wrażeniem tego, co wam pokażę.
Ta lokalizacja została wybrana strategicznie.
To świetne miejsce obserwacyjne.
Moray Firth na wschodzie, Loch Lochy na zachodzie.
- Chodźcie za mną. - Dziękuję.
A oto ona...
...nasza duma i radość.
Zanim wystrzelimy z Victorii...
Tak ją nazywamy.
Poproszę, żebyście zostali wszyscy na tej drodze.
I może powinniście zasłonić uszy. Jest pierońsko głośna.
- Zasłońcie uszy. - Strzelimy w stronę jeziora.
Zobaczymy, jaki zrobi plusk.
Dobra. Walker.
- Nie może tego zrobić. - O co chodzi?
Tam jest to zwierzę, o którym ci nie mówiłem.
Wodny koń. Może mu się coś stać.
Przestań pleść bzdury i pozwól im działać.
- Nie. Nie może pan! - Angus! Angus!
Mamy zostać tutaj.
Mamo, posłuchaj. Wykluł się z jajka. Uratowałem mu życie.
- Wystarczy. - To prawda.
Mówi prawdę. Musisz uwierzyć...
- Nie! Przestańcie! - Ognia!
Ognia!
Bardzo dobrze.
Co się stało?
Zabili Crusoe? To nie może być koniec.
Nie, nie, nie.
Ale był to początek końca.
Biedny Angus dałby się zabić za Crusoe.
Wpakował się w kłopoty.
- Nie! Nie! - Hej! Ty!
- Nie! - Uspokój się, chłopcze.
Nie kazałem ci tam czekać?!
To nie jest miejsce dla nas. Czy może nas ktoś odwieźć?
- Oczywiście. Corbin. - Tak jest.
- Kirstie. - Anne.
Chłopiec potrzebuje dyscypliny.
Tego dnia Anne straciła szacunek do kapitana.
Dobrze, Corbin.
To zwierzę nigdy nie wynurzy się po tym bombardowaniu.
- Cholerne szkodniki! - Tak.
Kapitan storpedował marzenia Jocka o sławie i Jimmy'ego o fortunie.
- W lewo! - Jimmy'ego McGarry'ego
nie można było jednak łatwo pozbawić pensa czy funta.
- W prawo! - Widział potwora.
I postanowił, że powinien go zobaczyć cały świat.
- Zejdź z kadru. - Idź!
Sio.
Tak.
- Mamy go. - Będziemy bogaci.
Możecie wejść, głupie gnojki.
Każdy opowiadał o potworze.
Wszyscy, oprócz biednego Angusa.
Przez cały miesiąc chodził spać o 18.
Nawet jego siostra, wzór cnot,
nie potrafiła przekonać matki do prawdy.
Nikt nie widział Crusoe
od bombardowania.
Aż do tego pamiętnego wieczoru.
Niech mnie kule, to on.
- Jaki on? - Potwór.
Widziałem go.
Jeśli tam jest, złapię go.
Zapolujemy, chłopaki.
- Angus. - Kirstie?
To pomysł Lewisa.
Jeśli powiesz mamie, że cię wypuściłam, zaprzeczę.
Wszyscy teraz twierdzą, że go widzieli.
Musisz mu kazać lepiej się schować.
Crusoe!
Crusoe! Chodź!
Spróbuj jeszcze raz.
Crusoe! Chodź!
Crusoe! Spokojnie, to ja!
- Co mu się stało? - Zdziczał.
Nieprawda.
Zobaczysz.
Angus, uważaj.
Spokojnie.
Jestem przyjacielem.
Nie, Angus!
To ty kazałeś go wypuścić. Mówiłeś, że to dla jego dobra.
Nie wiedziałem, że będą do niego strzelać.
To twoja wina.
To zadziała?
Słaby punkt to kark.
I nie żyje.
Zestrzeliłeś ten samolot?
Co?
Ten, do którego strzelałeś, kiedy zostałeś ranny.
Nie ma się czym chwalić.
Czemu?
- Crusoe. - Angus.
Słyszysz?
To Churchill.
Chyba złapał trop. Dobry piesek!
To ten pies. Pokaże wszystkim, gdzie jest Crusoe.
- Wormsley, tam. W zatoczce. - Popłyniemy tam.
Zgaś silnik.
Gdzie on się podział?
Churchill?
Churchill!
Może po prostu goni za zającem.
To nie to.
Niech ktoś to zabije! Zabić to!
SOS! Jesteśmy na jeziorze. Zostaliśmy zaatakowani!
- Gdzie on jest? - Na lewej burcie.
Zastrzel go! Strzelaj!
Obróć łódź.
Gdzie on jest? Gdzie jest?
Anne.
Posłuchaj...
Nie chcę tego tak zostawić. Przepraszam za to, co na wzgórzu.
To my powinniśmy przeprosić.
Angus nie powinien się był zachowywać w taki sposób.
- Kapitanie! - Myślę...
Mieliśmy wezwanie z jeziora. Zostaliśmy zaatakowani.
- Co? - Zostaliśmy zaatakowani.
- Pewnie okręt podwodny. - Tak jest.
- Podstaw mój samochód. - Tak jest.
Zabierz dzieci do piwnicy. Wormsley?
Kirstie, Angus, na dół!
- Angus jest... Nie ma go tu. - Co?
- Jest na jeziorze. - O mój Boże.
Szybko. Schodź.
- To nie są ćwiczenia. - Tak.
Clyde, podstaw mi natychmiast samochód.
- Nie możesz. To niebezpieczne. - To mój syn. Spróbuj mnie zatrzymać.
Odejdź ode mnie!
Odejdź. Odejdź ode mnie!
Boże. Proszę.
Nie. Nie, proszę!
- Crusoe! - Idź sobie. Zawróć.
Proszę! Idź.
Crusoe! Przestań! Zostaw go!
- Zostaw! - Przestań!
- Crusoe! Przestań! - Angus, nie!
Crusoe!
Nie!
- Zostaw mnie! Pomocy. - Crusoe?
Angus? Jezu. Słyszysz mnie?
Dalej. Dalej, chłopcze. Dalej, Angus, oddychaj.
Dalej!
Jeśli masz w sobie jakąś magię, błagam, użyj jej na tym chłopcu.
Armaty w pogotowiu, zrozumiano?
Na widok wrogiego okrętu, strzelać bez rozkazu.
- Ale... - Nie. Strzelać bez rozkazu!
Dalej, chłopcze.
Dalej. Oddychaj, Angus.
Nabierz w płuca świeżego szkockiego powietrza.
Zostań ze mną, Angus. Zostań ze mną.
Dalej, oddychaj. Dalej.
Chodź. Muszę już iść.
Wiesz co? Tego warsztatu będzie brakowało mi najbardziej.
Zaopiekujesz się nim?
Na pewno urośniesz do nich do mojego powrotu.
Poleruj je.
Nie płacz.
Teraz jesteś jedynym mężczyzną w domu. Musisz być silny.
Dobrze. Będę silny.
Tak. Mój chłopiec.
Dobrze. Dobry chłopiec.
Grzeczny chłopiec.
Crusoe?
Dobry konik.
- Boże. - Kapitanie Hamilton!
Angus!
- Nic mu nie jest. - Co się stało?
- Zabijcie go. - Co się dzieje?
- Próbowałem uratować Crusoe. - Kim jest Crusoe?
- Nie uwierzyłabyś. - To morski potwór.
Był tam...
- O czym ty mówisz? - Przysięgam. Był tam.
Morski potwór? Chcesz powiedzieć, że to wszystko przez potwora?
Co tu się dzieje?
Czy wszyscy poszaleli?! Morski potwór?
Nie ma żadnego potwora.
Tylko ty ze swoją cholerną armatą!
I ty.
Opowiadasz mu niestworzone rzeczy o potworach i magii?
Nie ma potworów. Nie ma magii.
- Mamo... - Jest tylko...
Jest tylko wojna, śmierć
i ludzie, którzy zachowują się jak szaleni.
Co jest z wami?
Angus?
- Tak. Próbowałem ci powiedzieć. - Próbowałeś.
Ma na imię Crusoe. Wychowałem go od małego.
Uważaj!
Nie martw się. To mój przyjaciel. Jest spokojny.
Nie jest spokojny. Próbował mnie pożreć.
Uciekaj!
Chodź!
Crusoe!
- Mój Boże. - Crusoe, chodź!
Dobry chłopiec.
- Chodź. Tutaj. - Nie!
Angus!
Angus! Angus!
Szybciej, Crusoe! Musimy się dostać do siatki!
Morze. Chce go wypuścić na pełne morze.
Victoria, odezwij się.
Musicie coś zrobić. Powstrzymać ich.
Radio nie działa. Musimy się dostać do siatki.
Cała siła uderzenia. Podwójna!
Pomocy!
Nie! Nie.
Byłeś w marynarce. Tak?
- Tak. - Poradzisz sobie z tą łajbą?
Widzę kanał. Teraz na morze, tak szybko, jak możesz.
- Dawaj. - Coś widzę.
Nie widać wyraźnie przez ten deszcz. Wygląda jak peryskop.
Dobry Boże, to niemiecki okręt. Przygotować się do strzału.
Ognia!
Zanurz się. Musimy się zanurzyć!
- Tam! - Gdzie?
- Tam! Widzisz ich? - Nie widzę go.
- Jak sytuacja? - Sir!
Jeden z naszych torpedowców ściga cel.
Uciekają. Nie pozwólcie im wyjść na morze. Podnieść siatkę!
Szybciej, Crusoe!
Płyń, Crusoe! Płyń!
Co zrobisz?
- Angus! - Tutaj!
Angus!
- Puść go! - Rób, jak każę!
Dalej, chłopcze!
Angus, puść go!
Puść, Angus!
Puść!
Jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Nigdy cię nie zapomnę.
Nie! Nie możesz tu zostać! Ukryj się w jeziorze.
Idź już!
Nie słyszysz, głuptaku? Rób, co ci każę.
Idź!
Dalej!
- Dalej, Angus. - Już blisko.
- Dalej. - Dalej.
Podaj mi rękę. Daj rękę. Dalej.
Wciągnijcie go na pokład.
Świetnie. Dobry chłopiec.
Gdzie on jest? Gdzie popłynął?
Tam!
- Przeskoczy przez siatkę! - Za wysoka!
Nie uda mu się.
Udało się, Crusoe! Świetna robota!
On nie wróci, prawda?
Chyba jest stworzony do życia w samotności.
Nie Crusoe. Myślałem...
...o tacie.
Nie, kochanie. Nie wróci.
- Spójrz, Angus! Tam. - Tam!
- Chodź szybko. - Spójrz!
Pośpiesz się.
Niektórzy mówią, że stwór czasami wraca.
I szuka swojego przyjaciela.
Niektórzy twierdzą, że go widzieli po latach.
Ale chłopiec nigdy go już nie spotkał.
To cudowna historia.
I prawdziwa co do joty.
Dziękujemy, panie...
Angus.
Nazywam się Angus MacMorrow.
POD WYBORNYM DUDZIARZEM
Był bardzo słodki. Wiem, że to prawda.
- Świetna historia, ale zmyślona. - Jesteś cyniczny.
William?
William!
William...
...gdzie jesteś?
Tekst polski: Tatiana Grzegorzewska